Hoortoestellen… een oude geschiedenis !

By seriniti , on 4 maart 2022 - 4 minutes to read
L'aide auditive, une histoire ancienne

Wanneer kwam het gebaar in je op om je hand achter je bel te plaatsen om een paar kostbare decibels te winnen wanneer die ontbreken ? Sinds mensenheugenis zoeken slechthorenden uitvluchten om de mensen om hen heen beter te kunnen horen. Uitgaande van het elementaire gebaar van een schelp in de vorm van een slakkenhuis, waarvan het uiteinde in de oorschelp werd gestoken, realiseerde men zich al snel dat een apparaat in de vorm van een kegel of hoorn ons in staat zou stellen beter te horen door het in de gehoorgang te steken.

Wie heeft niet ervaren hoe het is om naar de zee te luisteren in de schelp van een schelp ?
Bij thuiskomst gaat deze eigenaardigheid echter door, wat vreemd kan lijken als je in Midden-Frankrijk woont. In feite fungeert de schelp als een klankkast en het geluid dat wij waarnemen is dat van het bloed van ons lichaam, versterkt.

We zien dus dat een conisch apparaat als geluidsontvanger fungeert, maar ook als zender of versterker en dat de verleiding om het als zodanig te gebruiken waarschijnlijk gelijktijdig met het gebruik van de ontvanger is ontstaan.

Muziekinstrumenten maakten al snel gebruik van deze eigenschap om een uitgestraald geluid, dat door een hoornvormig instrument ontsnapt, te versterken.
De dierlijke hoorn was het eerste instrument dat werd gebruikt om zich te laten horen, vooral in de strijd. De misthoorn informeerde potentiële schepen over zijn aanwezigheid. Het kon worden gesneden en gebeeldhouwd uit het ivoor van olifantenslagtanden (olifant) en werd alleen gedragen door belangrijke personen die ten strijde trokken. De rijkdom van het houtsnijwerk maakte het tot een kostbaar en begeerd voorwerp en het was oneervol het aan de vijand prijs te geven (Roland, bij Roncesvalles, maakte het tot puin, zoals het lied zegt, zonder er in te slagen hetzelfde te doen met zijn Durandal).

Tegenwoordig wordt de jachthoorn nog steeds gebruikt bij jachthonden.

Alle blaasinstrumenten (trompetten, saxofoons, hobo’s, trombones) werken op deze zelfde eigenschap.

Deze eigenschap om geluiden te ontvangen en te versterken door middel van een kegelvormig voorwerp stelde Laënnec in 1816 in staat de stethoscoop te ontwerpen. Deze eerste stethoscoop was niet meer dan een trechter die op de borstkas van de proefpersoon werd aangebracht om de ademhaling van de longen of het hart waar te nemen. Tegenwoordig gebruiken sommige vroedvrouwen nog steeds een houten trechter die zij op de buik van zwangere vrouwen aanbrengen om te luisteren naar het geluid van het hart van hun kinderen in de baarmoeder.

Laënnec’s stethoscoop

Laten we teruggaan naar onze oren.
De eerste beschrijving van de akoestische hoorn die onze professor Tournesol dierbaar is, dateert van 1624. Na Athanasius Kircher in de 17e eeuw, een groot geleerde die op het gebied van het gehoor een megafoon van eigen vinding naliet (afbeelding hieronder), bedacht een Fransman, Claude-Nicolas Le Cat, een arts, in 1757 een akoestische hoorn van gepolijst metaal waarmee een geluidsversterking van ongeveer 15dB mogelijk was, een cijfer dat tot het begin van de 20e eeuw als referentie gold.

Het aantal voorgestelde akoestische hoorns kan tot in het oneindige worden beschreven, waarbij sommige een schets van een slak in hun kegel tekenden, waardoor de prestaties van het object noodzakelijkerwijs werden verbeterd. De eerste stap voor de onderzoekers was immers de waarneming; zij hadden reeds lang het slakkenhuis beschreven, het inwendige gehoororgaan dat wordt gekenmerkt door zijn spiraalvorm, die voor de toenmalige onderzoekers een conditio sine qua non was om de akoestische hoorns goed te laten functioneren

Het slakkenhuis, het inwendige orgaan van het gehoor

Wat een mijlpalen hebben onze hoortoestellen vandaag bereikt !

Wat is het nut van zulke herinneringen? Veel meer dan men zou denken.
Helaas zijn de mensen in de 21e eeuw steeds meer geneigd hun gezond verstand te negeren. Twee punten lijken fundamenteel, zo fundamenteel dat ze onderweg zijn opgegeven :

  • De functie van het versterken van de geluiden die uit een kegelvormig toestel komen (emissie),
  • En, als uitvloeisel daarvan, de functie van het ontvangen van de geluiden.

Deze dubbele rol van transmissie-ontvangst blijft fundamenteel en daarom is het raadzaam om zoveel mogelijk (er zijn zeldzame contra-indicaties) de voorkeur te geven aan het dragen van intraductale hoortoestellen. Afgezien van het esthetische aspect profiteert het van de natuurlijke versterker die wordt gevormd door de oorschelp met de geluidsontvanger en -zender in het kanaal, waardoor bovendien al met één toestel een stereo-effect kan worden ervaren, wat een AHO-hoortoestel niet kan bieden.

 

De Orison is een digitaal, in-het-oor-gehoorversterkers (IHO), ontworpen door KNO-artsen. De Orison is een juweeltje van miniatuurtechnologie en bevat een Crystal Clear-processor, intelligente geluidsverwerking en automatische vermindering van omgevingsgeluiden om spraak duidelijk te verstaan in alle geluidsomgevingen. 299€ per oor. Geen voorschrift nodig. Tevreden of terugbetaald gedurende 20 dagen. CE-norm. 2 jaar wettelijke garantie.

Comments

Leave a comment

Your comment will be revised by the site if needed.